At vera sjálvbjargin

At arbeiða fram ímóti, at menniskja gerst sjálvbjargið, er ein av høvuðs setningunum í allari námsfrøðini.

 

Hetta tó at vit eru vitandi um, at einki menniskja kann vera annað menniskju fyriuttan. Sum kenda reglan í einari yrking hjá John Donne sigur “No man is an island” (Ein maður er ikki ein oyggj).

 

Tó verður lívið ikki altíð lættarið, av at vera sjálvbjargin - tí tá er menniskja tvungið at gera, handla ella hugsað sjálvt. 

 

Eitt samfelag, ið ikki eigur sjálvbjargnar borgarar, gongur helst til grundar. Spurningurin er so eisini, um tað ikki er lagnan, tá eitt samfelag ikki er sjálvbjargið? 

 

Tað kann vera eg taki feil, men eg haldi meg síggja tað í minkandi virðing fyri málinum, minkandi fatan av siðum og mentanini. At hava virðing merkir ikki at alt stendur í stað. Onkur vil halda, hetta eru treytirnar fyri alheimsgeringina. Eg haldi tað er eitt tekin, um eina politiska skipan ið er brotin.

 

At vera sjálvbjargin gevur mót, gevur virðing og gevur styrki. 

Tá tú er sjálvbjargin ber til at møta heiminum og siga “góðan dag hetta klári eg og hetta taki eg avleiðingarnar av.” At vera sjálvbjargin merkir, at tú ikki bíðar eftir at onnur siga hvat tú skal ella ikki skal, men at tú sjálv/ur ger og góðtekur tær avtalur, sum skulu gerast.

 

Eitt samfelag í menning, er eitt samfelag, har hvør einstakur strembar móti, at gerast meira sjálvbjargin - eins og samfelagið strembar sama veg.

 

 

Sum Nike-lýsingin sigur “Just do it” 

Created: 01 December 2014